نمىكردند ، جنگيدند و بدين جهت « فجار » ناميده شد ، چه در ماه حرام ، فجورى ( گناهى بزرگ ) مرتكب شدند [ 1 ] . و نيز مىگويد : به قولى : « أبو طالب » در روزهاى « فجار » حاضر مىشد و رسول خدا را همراه مىداشت و هرگاه رسول خدا مىبود « كنانه » ، « قيس » را شكست مىداد ، و بركت را از حضور او مىدانستند ، پس گفتند : اى فرزند خوراك دهندهء پرندگان و آب دهندهء حاجيان ما را تنها مگذار كه با بودنت غلبه و پيروزى با ما است . گفت : دست از ستم و بيداد و حق‌ناشناسى و بهتان زدن برداريد تا من هم از شما جدا نباشم ، گفتند : آنچه را بفرمائى انجام مىدهيم ، پس پيوسته حاضر مىشد تا خدا آنها را پيروز كرد [ 2 ] . از رسول خدا روايت شده است كه دربارهء « فجار » گفت : قد حضرته مع عمومتى و رميت فيه بأسهم و ما أحبّ أنّى لم أكن فعلت : « همراه عموهاى خويش در آن حاضر شدم و چند تير هم انداختم ، و دوست هم ندارم كه نكرده باشم » . رسول خدا بيست‌ساله بود كه در « فجار » شركت كرد [ 3 ] و جز « يوم نخله » در باقى روزها حاضر بود [ 4 ] و جنگ « فجار » در ماه « شوال » به پايان رسيد [ 5 ] .

--> [ 1 ] - ترجمهء تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 370 . [ 2 ] - ترجمهء تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 371 . [ 3 ] - الطبقات الكبرى ، ج 1 ، ص 128 . التنبيه و الاشراف ، ص 178 . [ 4 ] - امتاع الاسماع ، ص 9 . اما ابن اثير مىگويد كه : همراه عموهاى خويش در « حرب - الفجار » در « يوم نخله » كه از بزرگترين جنگ‌هاى فجار بود ، حضور يافت و به آنها تير مىداد و اثاثشان را نگه مىداشت و به قولى : در « يوم شمطه » نيز حاضر شد . ( أسد الغابه ، ج 1 ، ص 16 ) [ 5 ] - مروج الذهب ، ج 2 ، ص 276 .